Όλοι
μας έχουμε συνηθίσει, από το σχολείο, την οικογένεια, το κράτος να ακούμε ότι
οφείλουμε σεβασμό στην παράδοση του τόπου μας. Είτε αυτή είναι πολιτιστική, είτε
είναι θρησκευτική. Η προτροπή αυτή έχει κάτι το αυτονόητο από την εξής άποψη.
Παράδοση είναι η κληρονομιά του παρελθόντος. Αναλογικά αντιστοιχεί με το
προσωπικό μας παρελθόν, αν και η παράδοση είναι το ομαδικό παρελθόν. Στο
προσωπικό μου παρελθόν λοιπόν, όταν ήμουν παιδί, πήγαινα στο σχολείο. Κάτι έχω
κληρονομήσει από εκεί. Π.χ. την ικανότητα της ανάγνωσης. Ο σεβασμός προς το
σχολείο λοιπόν είναι κάτι το φυσικό, παρ΄ όλο που το εκπαιδευτικό σύστημα ίσως
μας έχει δημιουργήσει και προβλήματα, (τα ίδια ισχύουν φυσικά και για τους
γονείς μας – εκεί υπάρχει μεγαλύτερο πρόβλημα αχαριστίας). Απομονώνουμε τα
προβλήματα και μένουν μόνο τα θετικά στην συνείδησή μας και τους αποδίδουμε τον
πρέποντα σεβασμό και ευγνωμοσύνη.Φανταστείτε
ότι για το σχολείο δεν τρέφουμε κανένα σεβασμό. Τότε δεν θα σεβόμαστε και την
ικανότητα της ανάγνωσης, που κληρονομήσαμε από αυτό, την οποία όμως
χρησιμοποιούμε συνεχώς. Εδώ θα υπήρχε κάποια αντίφαση, η οποία απλώς υποδηλώνει
ότι είμαστε αχάριστοι, ίδιον μάλλον της ελληνικής φυλής. Άρα λοιπόν ένας ψυχικά
υγιής άνθρωπος, με την ιδιότητα του σεβασμού και της ευγνωμοσύνης, θα αποδώσει
τις ανάλογες τιμές στην κληρονομιά και του προσωπικού, αλλά και του ομαδικού
παρελθόντος.
Τα Χριστούγεννα άρχιζαν από την παραμονή της ομώνυμης
γιορτής. Οι γυναίκες από μέρες τώρα έκαναν όλες τις προετοιμασίες, συγίρισαν τα
σπίτια τους που άστραφταν από
Ο Άγιος
Βασίλειος είναι μια προσωπικότητα ανάμεσα στις λίγες της Χριστιανοσύνης. Αυτός
είναι φορέας και χορηγός των ευχών και της ευλογίας για την καλοχρονιά. Η
γιορτή του προήλθε και συνδέθηκε με τις πανάρχαιες λαϊκές αγροτικές παραδόσεις.
ΣΤΙΧΟΙ ΤΡΑΓΟΥΔΙΩΝ
ARXEIA
palikaria-3_aderfia(zonaradikos).mp3
kodec279f.part4.rar
Δώδεκα Ευζωνάκια