Οι
Αποκριές, όπως σ’ όλη την Ελλάδα, έτσι και στη Θράκη, ήταν μια περίοδος χαράς
και διασκέδασης. Ένα διάλειμμα. Οι Χριστιανοί προτού μπουν στη μεγάλη περίοδο
της νηστείας για να γευτούν στο τέλος, μετά τη Μεγάλη Σαρακοστή, ύστερα από
εφτά...
Σε όλους τους ανθρώπους είναι κοινή η επιθυμία να ξέρουν τι μπορεί να τους συμβεί στο μέλλον. Οι άνθρωποι ακόμη σήμερα εξακολουθούν να πιστεύουν στην αστρολογία και τα ωροσκόπια, στους μάντηδες και τους προφήτες. Οι αρχαίοι λαοί δεν έκαναν τίποτε στη ζωή τους αν δεν συμβουλεύονταν πρώτα τους ιερείς, τους μάντεις και τα μαντεία.
Τ’ αναστενάρια είναι Θρακικό λαογραφικό έθιμο και ένα ανεξήγητο γεγονός, που στηρίζεται σε ανεξήγητες ψυχικές καταστάσεις του ανθρώπου. Ως έθιμο προκαλεί δέος στον παρατηρητή αλλά και θαυμασμό για ότι συντελείται μπροστά στα μάτια του. Βλέπει δηλαδή έξαλλους ανθρώπους να κρατούν εικόνες αγίων στολισμένες με διάφορα αφιερώματα και στολίδια και να χορεύουν. Η θαυμαστή αυτή πράξη του αναστενάρη, που γίνεται με την προστασία των αγίων, τους οποίους ο λαός τιμά, πιστεύει και λατρεύει , γιατί του δίνουν δύναμη να υποστεί όλη την δοκιμασία με εγκαρτέρηση, αυτή η πράξη του λοιπόν είναι αποτέλεσμα πίστης προς τους αγίους, υποβολής και διάθεσης να τους εξυπηρετήσει ο ταπεινός άνθρωπος.
Όλοι οι γάμοι τον παλιόν εκείνον καιρό, μέσα στις συνθήκες μιας κλειστής ζωής με τα πατριαρχικά έθιμα, γίνονταν αποκλειστικά με συνοικέσιο. Τα κορίτσια δεν έβγαιναν την ημέρα. Στην εκκλησία πήγαιναν όταν θα κοινωνούσαν και τη νύχτα στην πρώτη Ανάσταση. Πριν ξημερώσει μια γριά ή ένας άνδρας τα πήγαινε στην εκκλησία. Σε σπίτια που υπήρχαν κορίτσια, ο επισκέπτης έπρεπε να βγει από την ίδια πόρτα που μπήκε γιατί θα χαλούσε το προξενιό...